Βαρόμετρο Ασφάλειας Παιδιού 2026

Και όμως, στην πράξη δεν αλλάζει τίποτα

Το εύρημα που δίνει νόημα στο προηγούμενο είναι αυτό που δεν βρήκαμε. Ρωτήσαμε επίσης αν το παιδί μετακινείται όντως μόνο του. Εκεί η γεωγραφία εξαφανίζεται: τα ποσοστά είναι πρακτικά ταυτόσημα και στις τρεις κατηγορίες οικισμού, χωρίς καμία στατιστικά σημαντική διαφορά (p = 0,61).

Με άλλα λόγια: τα παιδιά βγαίνουν μόνα τους στην ίδια ηλικία παντού. Αυτό που αλλάζει από το χωριό στην πόλη δεν είναι η συμπεριφορά, είναι η νόρμα — το πότε ο γονιός θεωρεί ότι αυτή η συμπεριφορά είναι σωστή. Στα μεγάλα αστικά κέντρα οι γονείς κάνουν σε μεγάλο βαθμό κάτι που οι ίδιοι δηλώνουν πρόωρο.

Αν χρειαζόταν βοήθεια αυτή τη στιγμή

Ρωτήσαμε πώς θα ειδοποιούσε το παιδί αν χρειαζόταν επειγόντως βοήθεια. 63,6% απάντησαν ότι θα τηλεφωνούσε. Το 24,7% ότι θα ζητούσε βοήθεια από κάποιον ενήλικα δίπλα του, το 7,5% ότι δεν είναι σίγουρος και το 4,2% ότι το παιδί δεν έχει κανέναν τρόπο.

Η δυνατότητα ειδοποίησης συμβαδίζει στενά με τον χρόνο που το παιδί μένει χωρίς επίβλεψη — και προς την καθησυχαστική κατεύθυνση.

Από τα παιδιά που μένουν χωρίς ενήλικα πάνω από 15 ώρες την εβδομάδα, 89,8% μπορούν να τηλεφωνήσουν. Από αυτά που δεν μένουν ποτέ μόνα, μόλις 38,1%. Οι γονείς δηλαδή δεν αφήνουν τα παιδιά μόνα χωρίς να έχουν φροντίσει πρώτα για την επικοινωνία.

Μένει ωστόσο ένα υπόλοιπο. Από τα 150 παιδιά που μένουν μόνα πέντε ώρες την εβδομάδα ή περισσότερο, τα 16 δεν έχουν δικό τους τηλέφωνο. Και από τα 261 παιδιά που μετακινούνται μόνα τους, 12 δηλώνονται χωρίς κανέναν τρόπο να ειδοποιήσουν ή με τον γονέα να μην είναι σίγουρος. Πρόκειται για μικρούς αριθμούς, και τους παρουσιάζουμε ως τέτοιους.

Τι λένε τα ίδια τα παιδιά

40,8% των γονέων αναφέρουν ότι το παιδί τους έχει πει εκ των υστέρων πως φοβήθηκε ή ένιωσε ανασφάλεια όταν ήταν μόνο του. Το 50,4% ότι δεν έχει συμβεί, και 8,8% ότι δεν το έχουν συζητήσει ποτέ.

Δύο πράγματα δεν προκύπτουν από τα δεδομένα, και τα δηλώνουμε ρητά. Πρώτον, το αν το παιδί έχει αναφέρει φόβο δεν συνδέεται με το τι ανησυχεί περισσότερο τον γονιό: η ιεραρχία των φόβων παραμένει σχεδόν ίδια είτε το παιδί έχει μιλήσει είτε όχι. Δεύτερον, δεν συνδέεται ούτε με το αν το παιδί μετακινείται μόνο του (40,2% έναντι 41,4%, p = 0,59). Η ανησυχία των γονέων φαίνεται να έχει τη δική της, ανεξάρτητη ζωή.

Τι έχει τύχει ήδη

219 γονείς, δηλαδή 40,1% του δείγματος, έχουν χάσει το παιδί τους έστω για λίγα λεπτά σε δημόσιο χώρο. Οι 183 μία φορά και οι 36 περισσότερες από μία.

Είναι ίσως το πιο απλό εύρημα της έρευνας και ταυτόχρονα αυτό που εξηγεί καλύτερα γιατί η συζήτηση για την ασφάλεια των παιδιών δεν είναι θεωρητική για τους περισσότερους γονείς.

Πώς έγινε η έρευνα

Ανώνυμο ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο δέκα κλειστών ερωτήσεων, με χρόνο συμπλήρωσης κάτω από ένα λεπτό. Διεξήχθη από την GM395 ΙΚΕ από τις 5 έως τις 25 Αυγούστου 2026, απευθυνόταν σε γονείς ανηλίκων και δεν συλλέχθηκαν προσωπικά δεδομένα ταυτοποίησης. Από τις 548 υποβολές, μετά τον έλεγχο εγκυρότητας η ανάλυση στηρίζεται σε 546 έγκυρες απαντήσεις. Δεν υπήρξε καμία κενή απάντηση σε καμία ερώτηση.

Οι συγκρίσεις ελέγχθηκαν με έλεγχο χ² ανεξαρτησίας, και όπου οι κατηγορίες είχαν λίγες παρατηρήσεις με δοκιμασία μετάθεσης 10.000 επαναλήψεων. Τα δεδομένα είναι συγχρονικά: καμία διατύπωση δεν υποδηλώνει αιτιότητα. Όλες οι απαντήσεις είναι αυτοαναφορές γονέων, όχι παρατηρούμενη συμπεριφορά.

Η πλήρης μεθοδολογία — σύνθεση δείγματος, έλεγχος εγκυρότητας και διπλοϋποβολών, στατιστικοί έλεγχοι και αναλυτικοί περιορισμοί — βρίσκεται στο PDF των αποτελεσμάτων.

Δημοσιεύονται τα ποσοστά και η μεθοδολογία. Το πρωτογενές αρχείο διατίθεται κατόπιν αιτήματος στην εταιρεία μας. Ερωτήματα για συγκεκριμένες διασταυρώσεις μπορούν να απευθυνθούν στην GM395 ΙΚΕ, μέσω της σελίδας επικοινωνίας.

Βιβλιογραφία

• Agresti, A. (2013). Categorical Data Analysis, 3η έκδοση. Hoboken, NJ: Wiley.
• Baker, R., Brick, J. M., Bates, N. A., Battaglia, M., Couper, M. P., Dever, J. A., Gile, K. J. & Tourangeau, R. (2013). Summary Report of the AAPOR Task Force on Non-probability Sampling. Journal of Survey Statistics and Methodology, 1(2), 90–143.
• Bethlehem, J. (2010). Selection Bias in Web Surveys. International Statistical Review, 78(2), 161–188.
• Hillman, M., Adams, J. & Whitelegg, J. (1990). One False Move: A Study of Children's Independent Mobility. Λονδίνο: Policy Studies Institute.
• Shaw, B., Bicket, M., Elliott, B., Fagan-Watson, B., Mocca, E. & Hillman, M. (2015). Children's Independent Mobility: an international comparison and recommendations for action. Λονδίνο: Policy Studies Institute.

Σχετικά

Το ερώτημα που ξεκίνησε αυτή την έρευνα το έχουμε γράψει και ως πρακτικό άρθρο για γονείς: πότε είναι έτοιμο το παιδί να πάει μόνο του σχολείο. Για τα βήματα της πρώτης διαδρομής υπάρχει ο οδηγός ασφάλεια στη διαδρομή προς το σχολείο.

Την έρευνα διεξήγαγε η GM395 ΙΚΕ, η εταιρεία πίσω από το AlarmBee — ένα κουμπί κινδύνου στο κινητό του παιδιού, που στέλνει στους γονείς τοποθεσία, φωτογραφίες και ήχο τη στιγμή που το παιδί το πατήσει.